Komenda „Do mnie!” – Jak skutecznie nauczyć psa niezawodnego przywołania?

Nauka imienia i podstawowych sztuczek, o których pisaliśmy wcześniej na mojswiatzwierzat.pl/, to świetna zabawa. Istnieje jednak jedna komenda, która wykracza poza ramy „sztuczek” i staje się najważniejszym narzędziem w rękach opiekuna – przywołanie.

Niezawodne „Do mnie!” to polisa ubezpieczeniowa Twojego psa. To różnica między bezpiecznym spacerem a niebezpieczną sytuacją, gdy pies wybiega w stronę ulicy lub innego zwierzęcia. Wiele osób skarży się, że ich pies „głuchnie” na zewnątrz. Dlaczego tak się dzieje? Jak sprawić, by powrót do właściciela był dla psa atrakcyjniejszy niż pogoń za wiewiórką? Zapraszamy do lektury naszego kompletnego przewodnika.

Złota zasada przywołania: Nigdy nie karz psa, gdy przyjdzie!

Zanim zaczniesz trening, musisz zapamiętać najważniejszą zasadę behawioralną: Twój powrót do mnie musi być zawsze najlepszą rzeczą, jaka spotyka psa w danym momencie.

Najczęstszym błędem właścicieli jest karcenie psa, gdy ten w końcu przyjdzie po długim czasie wołania. Jeśli pies biegał samopas przez 15 minut, ignorując Twoje krzyki, a gdy w końcu podszedł, Ty na niego nakrzyczałeś – pies nie zrozumie, że został ukarany za nieposłuszeństwo. Zrozumie jedno: „Przyszedłem do pana i stało się coś złego”. Następnym razem zastanowi się dwa razy, zanim podejdzie.

Czego potrzebujesz do nauki przywołania?

Przywołanie to proces, który wymaga czasu i odpowiedniego sprzętu:

1. Długa linka treningowa (5-10 metrów): Pozwala psu na swobodę, ale daje Ci pełną kontrolę. To kluczowe dla bezpieczeństwa.

2. Super-nagrody: Przywołanie to „królewska komenda”. Nie wystarczą zwykłe chrupki z miski. Przygotuj coś ekstra: kawałek żółtego sera, gotowane serca drobiowe lub specjalny pasztet dla psów.

3. Radość w głosie: Twój głos musi być zaproszeniem do najlepszej imprezy na świecie.

Nauka komendy „Do mnie” krok po kroku

Trening dzielimy na etapy, aby nie zniechęcić psa zbyt trudnymi zadaniami na początku.

Krok 1: Budowanie skojarzenia (W domu)

Stań przed psem w niewielkiej odległości. Wypowiedz radosnym głosem imię psa, a gdy na Ciebie spojrzy, dodaj entuzjastyczne „Do mnie!”. Gdy pies zrobi choćby jeden krok w Twoją stronę, zacznij go chwalić, a gdy podejdzie – podaj smakołyk. Powtórz to kilkanaście razy.

Krok 2: Ucieczka opiekuna

Psy uwielbiają gonić. Gdy pies patrzy w Twoją stronę, zawołaj „Do mnie!” i zacznij uciekać tyłem lub w bok. Pies instynktownie zacznie Cię gonić. Gdy Cię „złapie”, nagródź go wylewnie. To uczy psa, że przychodzenie na zawołanie to świetna zabawa ruchowa.

Krok 3: Wykorzystanie linki (Na zewnątrz)

Wyjdź z psem na długiej lince w spokojne miejsce. Pozwól mu węszyć. Gdy pies nie jest niczym bardzo zajęty, zawołaj „Do mnie!”.

• Jeśli pies przyjdzie – wielka nagroda.

• Jeśli pies Cię ignoruje – nie powtarzaj komendy. Lekko (bardzo delikatnie!) naprowadź go linką w swoją stronę. Gdy tylko pies zacznie iść do Ciebie, zacznij go chwalić.

Tabela: Rozpraszacze a skuteczność przywołania

Jako opiekun musisz wiedzieć, kiedy możesz wymagać od psa posłuszeństwa. Skalujemy trudność według poniższej tabeli:

Zabawy utrwalające przywołanie

Aby „Do mnie!” stało się odruchem, warto wprowadzić elementy rywalizacji i radości:

• Przywołanie grupowe: Jeśli spacerujesz z kimś bliskim, stańcie w odległości 20 metrów i na zmianę wołajcie psa. Pies będzie biegał od jednego opiekuna do drugiego, za każdym razem otrzymując nagrodę. To genialnie buduje kondycję i refleks.

• Nagroda niespodzianka: Raz na jakiś czas, gdy pies przyjdzie na zawołanie, zamiast jednego smakołyka wysyp mu na ziemię garść nagród (tzw. „jackpot”). To sprawi, że pies zawsze będzie miał nadzieję na wielką wygraną.

Najczęstsze błędy – dlaczego pies nie wraca?

1. Wołanie psa tylko po to, by zapiąć smycz i wrócić do domu. Pies szybko kojarzy: „Do mnie = koniec zabawy”. Rozwiązanie: Wołaj psa wielokrotnie podczas spaceru, daj nagrodę i… puść go wolno. Smycz powinna być zapinana tylko raz na jakiś czas.

2. Powtarzanie komendy jak mantry. „Burek do mnie, do mnie, no chodź, Burek, do mnie!”. Pies uczy się, że na pierwsze pięć razy nie musi reagować. Rozwiązanie: Powiedz komendę raz. Jeśli nie działa, użyj dźwięku (klaśnięcie, cmoknięcie), by zwrócić uwagę psa, a potem nagródź podejście.

3. Zbyt wysokie wymagania. Wołanie psa, który właśnie goni zająca, gdy wcześniej trenowaliście tylko w przedpokoju, jest skazane na porażkę. Rozwiązanie: Stopniuj trudność.

Awaryjne przywołanie – co to takiego?

Dla zaawansowanych opiekunów polecamy wprowadzenie tzw. „gwizdka” lub „słowa-bomby”. To specjalny sygnał (np. słowo „GALOP!” lub dźwięk wysokotonowego gwizdka), który używany jest tylko w sytuacjach ekstremalnych i zawsze oznacza najwyższą możliwą nagrodę (np. całą puszkę mokrej karmy). To sygnał, którego nie używasz na co dzień, by nie stracił swojej „magicznej” mocy.

Niezawodne przywołanie to proces, który trwa całe życie psa. Nawet jeśli Twój pupil świetnie wraca, raz na jakiś czas warto mu przypomnieć, że przychodzenie do Ciebie to najlepsza decyzja, jaką może podjąć. Pamiętaj: bądź cierpliwy, bądź radosny i zawsze miej w kieszeni coś pysznego!

FAQ – Najczęściej zadawane pytania

1. Czy można nauczyć przywołania dorosłego psa ze schroniska?

Tak! Często jest to nawet łatwiejsze niż u szczeniaka, ponieważ dorosłe psy potrafią dłużej utrzymać koncentrację. Kluczem jest odcięcie się od starego imienia i budowanie nowych, pozytywnych skojarzeń.

2. Co zrobić, gdy pies ucieknie i nie chce podejść?

Nigdy go nie goń – pies pomyśli, że to świetna zabawa. Zacznij uciekać w drugą stronę lub połóż się na ziemi i zacznij wydawać dziwne dźwięki. Ciekawski pies podejdzie sprawdzić, co się dzieje. Wtedy go pochwal, nie karz!

3. Ile czasu dziennie trenować?

Wystarczy kilka powtórzeń podczas każdego spaceru. Ważniejsza od czasu jest jakość nagrody i Twoje pozytywne nastawienie.